A Conxura dos Desexos

Adicado a Zeltia

2011-07-29T19:44:00.003+02:00

Bondade presa na desconfianza.

Vontade de rir sen segundas intencións.

Dengue de amor con pedras brillantes de cor negro esperanza.

Dentes petrificados que non permiten as palabras.

Testemuña do bonito (ás veces quérote como es).

Testamento en clave de NÓS, pero xa sen rancor.

Presa desconfianza da túa bondade.

Adicado a Chousa da Alcandra.

2011-07-19T20:06:00.004+02:00

Non recordaba os domingos en horizontal, pasou tanto tempo (pasividade como compañeira, nós un trío). Esta mañá sentinte como ao principio: quente e doce. Agora, despois de anos de dúbidas, inseguridades e perdas aos poucos de min, agora que teño a forza para deixar de ser o teu apéndice comezas a pórme as cousas difíciles. Será que te dás conta que xa estou lonxe de ti? Farasme cambiar? No fondo sei que non, sigo ao teu lado pero fai moito tempo que marchei. Ás veces penso que a (re)descuberta dos nosos corpos non é máis que unha despedida, que eles non están están dispostos a perder, outras veces creo que hai esperanza, que o que vin en ti aquela primeira tarde aínda non fuxiu. Na miña cabeza as ideas bulen, constantemente analizo e sobre analizo todo, unha e outra vez fago listas, encaixo recordos e sopeso opcións. Pero, como me pasaba ao principio, todas as incertidumes vólvense difusas cando a túa pel impacta coa miña, dende ese momento só quero zugar todo o teu desexos, dende ese momento só te quero a ti.

Diario dun Espello - Adicado a Rui

2011-04-27T15:26:00.005+02:00

Febreiro: o doce cheiro das mimosas fai que teña unha súbita regresión á infancia, esa imaxe das mañás de frío cortante que despreguiza. Daquela, cando non cría no meu futuro senón que SABÍA como sería.

Marzo: o olor a limpo da túa pel xa non é suficeinte para calmarme. A monotonía de ser cada vez menos feliz, a complacencia do gris, o costume de abandonar as miñas aspiracións. O sentimento de derrota:

ti (batalla perdida)

Soños (batalla perdida)

Eu (onde estou? En que momento desaparecín?)

Abril: O calor que deixas na cama agora é sempre frío.

Maio: Tempo e espazo entre nós. O frío da autoestrada trae esperanzas de resurección. Sen ti volvo ser eu.

Adicado a Gaearon

2011-04-05T11:04:00.002+02:00

Sangrante punzada de mentira a ceo aberto, no que unha coroa de espiñas de cobre chega a mesturarse co mel dos teus labios.

Arrecendo frío de soidade.

Obituario dunha relación sen comezar. Palafurna de personalidade que xa non esquezo máis.

Non son un apéndice, son EU, sempre o fun aínda que non o parecese, pois agochada entre as confusións de Eros e cos lentes rotos só tiña a imaxe da túa realidade. Padecerás ti, eu xa renunciei a bastante.

Suxestións I - Atril- Adicado á Nena do Paraugas-

2011-03-14T12:33:00.003+01:00

Pendurada nun atril feito de poemas perdidos, bailei nesas ondas do seu mar calmo. Cunha gramola de soños aprendín a tocar unha balada de dor plácido.

Afoguei berros de luxuria por non importunarvos coa miña ledicia (aínda que no fondo só eu importo, só eu podo sacia-la miña fame, só eu podo durmir cando teño sono, só eu podo mitigar as enfermidades intanxíbeis).

Naquel atril, do que se falaba hai séculos, están impresos en tinta de amor todos os insultos que nunca che dixen, pero que ti sabes que mereces.

Xogo das Suxestións

2011-03-03T11:40:00.002+01:00

Unha vez máis poño en marcha o xogo das suxestións, para os novos por estes lares ou os esquecedizos consiste en:

Calquera que quixer pode mandarme unha fotografía, palabra, tema, frase, cita ou o que se lle antoxe e a partir desa suxestión eu farei un texto que despois colgarei adicado á persoa que propicia a entrada.

beijinhos e agardo os vosos encargos.

Paréntese

2011-02-24T15:23:00.003+01:00

Insufríbel espera morta, quenda de bicos por compromiso; amor social, máscara de traballo, compra e intimidade pactada (dous cada sete). Medievalizante perorata sobre o desamor.

Interese fuxitivo nas túas palabras baleiras. Só ouvir, o escoitar quedou xogando coa túa sinceridade.

Ritmo cambiante, para non perder o fío indutor da vergoña.

Soporífera clase maxistral de como perder o tempo do fracaso. Xénero neutro (quizais debería agradecerte a descuberta asexual).

Biblioteca sen libros, amor sen ti (Proximamente).

Cantiga de amigo vomitiva (Never more).

As caídas de Carlota - Adicado a Ángel Utrera

2010-11-30T17:47:00.004+01:00

Soterrada na desilusión do que se espera dela unha vez máis afundiu.

Perdida no que debe ser atopou inseguridade e interrogantes.

Durmida nos soños dos demais vive nun pesadelo de apatía onde as mañás pesan e as noites son insomnio.

Agochada na decepción allea non sabe porqué vive morta (foise no vento do desencanto ignorante).

P.D: pero todo muda, proximamente o optimismo.

Adicada a Chousa da Alcandra.

2010-11-15T18:14:00.004+01:00

Contos de onte e mañá.

Historias extraordinarias do cotián.

Ollos en papel fotográfico.

Un neno grande que vive agochado.

Sabedoría en verbas pícaras.

Alma de Antas, máis fermosa a través da súa mirada.

Duplo sentido nas palabras visuais.

A paisaxe doce e agria do verde, ouro, colorado e prata das estacións.

Agoiros de optimismo.

Lendas para esquecer nunha lingua afiada para a denuncia velada.

Capturas de realidade filtradas por un cristal propio.

A Conxuradiña gusta de xogar nas súas follas.

Non indiferente.

Droga en rede de sorrisos de medio lado.

Retranca base, rescate de identidade.

A miña adimiración: se non existese habería que inventalo.

Chamábase Úrsula (vai de u)- Adicado a Zeltia.

2010-10-25T19:20:00.003+02:00

Úrsula ulula á luz crúa dun bugaku.

Úrsula núa pulula pola cúpula da lúa.

Murmurio de lucecú que funga coma un gurú.

Gurú que cura con rúcula a túa burbulla que cuspe cultura de futuro.

Úrsula gurrumia polo súcubo que gurgulla na súa vulva.

Úrsula cun tutú de tul azul no cumio do vudú:

Sucursal de curuxa que turba. Suburbio turbulento: ÚRSULA.

E vai de O - Adicado a Zeltia.

2010-10-13T18:58:00.003+02:00

Bombón de coco que comes a dor:
Os ollos da Gorgona nun conto sonoro,
prólogo que rompe o sono,
solpor monótono onde todo provoca noxo.

Novo morto con bordón de pólvora,
grolo homologado cun oprobio
que non podo romper.

Olor a morto dun pobo que chora complots,
lóbrego mollo que borroso concorre a tocar o sol.
No foso un lobo:
AAUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

Poema prosa, vai de i - Adicado a Zeltia.

2010-09-28T16:27:00.003+02:00

Finxir que o fin dun idilio disipa o cirio de hibisco, o lis impío, o xiz viril que incide en ti.

Tinxir unha xiringa mística, un litixio pírico que imprime un cilicio íntimo no iris de whisky das túas intrigas.

Infrinxir no vicio, ti, vixía cinguido en min. Eu, Sibila nun mitin sinistro, nun picnic de vicio co kif dunha ninfa incisiva.

Nós dídimo difícil de dignificar, bis dirimido, impío kirch que insiste en infrinxir un litixio mínimo, mísil inhibido, íncipit dividido:

símil cíclico para min pero sen ti.

Espello

2010-09-21T16:36:00.005+02:00

...

Silencio

...

Un amencer berenxena adírese ás meniñas dos meus ollos.

Quitei os espellos, tiña medo de mirar o reflexo propio.

...

Silencio

...

Sei que foi unha mañá cedo, pero fai tanto tempo que xa esquecín cando.

Dun día para outro nada tivo sentido.

...

Silencio

...

Todo o que puidese reflectir algo de min producíame pánico. Tampouco recordo que aconteceu, pero de sócato erguerse e ver o sol significaba inseguridade.

...

Silencio

...

Pero non sempre te podes agochar.

Farta de pechar os ollos por medo a que algún cristal reflectise a miña imaxe busquei dentro de min un espello grande..... e todo o que vin foi unha muller asustada e cansa, cansa de estar asustada, asustada dunha quimera. Pechei os ollos e mirei outra vez. O espello respondeu devolvéndome un EU.

....

Silencio

....

Música.

Leme

2010-03-23T21:02:00.003+01:00

Beber de ti mentres xemes
semente que defende un edén herexe.
Nefres meus que se venden ao teu peche.
O noso sebe tece quente.
Ceder cando o Lecer es ti.
Bedel do meu ventre.
Quente, Quente, Quente
Febre Quente.
Unha lente do teu seme decente.
NÓS:
XÉNESE.

Abalar palabras de Mar

2010-03-10T15:17:00.002+01:00

Rachas o karma cunha faca de cábalas.
Ladras nácar de baga
baga no padal das túas sabas.
Unha bacanal: landras de gasa despois de matar ás Parcas
pero só un fanal de ti me dana.
Lanzas a malla:
Abafar de Bacará que vara no xantar das túas marcas.
Cabaz onde o mal cabalga.
Tragas a miña alma, eu dama que tarraxa sen cabal cando non me gabas.
Palabras de mar: abalar.
Nada na palabra que cantas: DADÁ.

Abecedario Íntimo

2010-02-09T18:34:00.003+01:00

Pinga ateigada de dor
Pegada que deixas en min
Prostituta fina dos recordos
Pandemia de mentiras
Purgante de esperanzas.

Nai dos soños
Nena farta de xogar
Nítido sentimento de luz
Nómada de diferentes paixóns
Nube perdida nun ceo de verán.

Alumbrei de Bicos as Cunchas que Destilabas. Entreguei nunha Fabela de Gritos as Historias Íntimas, alí nun Kabuki de Lúas Mortas. Ninguén te Observa cando Pensas nos Quiasmos Rotos que Suspiras, pois Ti, o Unxido, Vives cos Xílgaros dunha Zanfona.

A pesares de todo Quérote.

Carta só de ida

2010-01-13T12:38:00.003+01:00

Marchaches para de onde non se volve.
Antítese:
Vai pasando o tempo e o teu oco cada vez é máis grande.
As estrelas apagáronse
só quedou noite.
Constelacións mortas no peito cada vez que te recordo.
O aire chega, pero non é suficiente.

Eu, nai de todos, filla de ninguén.

2009-12-16T20:28:00.003+01:00

Nulípara de ideas decidín fabricar un mundo,para intentar así parir felicidade.
As bruxas das musas tentan despistarme para que unha e outra vez escriba sobre ti, lactante con ínfulas de vello.
Néveda mesta que todo o afogas.
Bébeda e cansa de mentir prendín a luz da derrota.
Pero as ás non están feitas para ser atadas e o meu camiño está feito de nubes.

Esta vez o corvo son eu e as miñas últimas palabras son:
Nunca Máis.

Suxestión XIX - Adicada a Alba

2009-12-09T18:51:00.002+01:00

Nacín na incertidume, ela, catalizadora do medo, señor feudal dos sentimentos que ninguén quere. Trala perda da virxindade do saber, (escaso pero nítido), resolvín ser doncela por sempre, a cortesá dos segredos, a que xamais afirma ou nega. Puta por pracer e santa por devoción, túa pero sempre de ninguén. Espello que dá unha imaxe distinta de cada vez, nel reflectidas as amarguras das que fuxín pero que unha e outra vez me alcanzan. Pois eu non son ninguén senón recordo, nin sequera ti existirías se non fose polo pasado.

O futuro está por chegar, cada vez máis preto e ti cada vez máis lonxe, non o sabes pero cada día poño un centímetro máis entre nós.
Ti que me afogas e xamais me atas.

Suxestión XVIII- Ti, Vós, Nós - Adicada a L&M

2009-11-20T18:10:00.004+01:00

Nos teus bicos azuis atopei o ceo, elaborei unha Fonética dos soños despois de escoitar como suspirabas.
Quixera fabricar para ti un papaventos de boas eleccións e atopar un manual de respostas.
Se fose capaz pintaría un mundo coas túas cores, un mundo onde a decepción só fose unha entrada do dicionario.
Queimarei os pesadelos nunha lareira de confianza para que as noites sexan estrelas.

Sodes amiña preocupación máis satisfactoria,
Sodes os anxos pagáns da miña/nosa casa.

Nos vosos bicos azuis atopei un mar de esperanza.

Suxestión XVII - Adicada a Xan

2009-10-20T17:39:00.003+02:00

Nun corredor morto de viaxes xa feitas Mela esqueceu.
Os siloxismos de verdade creados na súa xuventude foron desmitificados pola hipocresía.
Naceu unha e outra vez, e en todas as súas vidas cometeu o mesmo erro: querer voar.
Padece sempre as mesmas críticas, pero delas sempre sae combatente.
Nun momento do percorrido un espectro caricaturesco, un prototipo inútil da decadencia aparece vestido de heroe. Mela cúspelle. Ela só busca deuses.

Dóese por dentro e enlaza verbas de papel, tizas de cores e soños innecesarios. Só dese xeito é que de se levantar polas mañás.

Suxestión XVI - As marabillas fuxitivas - Para Noa da Tolemia

2009-10-06T15:22:00.003+02:00

Desta vez estou tan triste que non me sae, non son capaz de compoñer un texto coa palabra marabilla.

Por dentro escoito
pero entre o murmurio só se ule dor.

Como empregar unha palabra con connotacións tan positivas cando para min é de noite todo o tempo?

Masacre das súas tropas no meu corazón.
Terribelmente pastelosa
ansiosamente busco a miña vida real en filme rosa ledicia.

Marabilla, marabilla, marabilla... noxo da xente enamorada. Non, non quere,(Noa perdóasme? pero hoxe as miñas letras só poden ser amargas).

Abro o armario e non atopo ningún vestido de luto.
Badaladas a morto pola miña cegueira.
Campás de voda pola dignidade recuperada.

Doe, a reconstrución custarame sangue de alma. Pero co tempo recordarei a calma e o sorriso, e poderei escribir para ti, (a miña Noa en verde e lila), uns versos fermosos onde a luz poida ser brillante, e onde a marabilla volva a ser marabilla.

Suxestión XV - Adicado a Suso Lista

2009-09-29T12:25:00.003+02:00

Insensíbel ás miñas dores de inseguridade.

Inseguridade provocada polos teus enganos inxenuos.

Inxenuos bicos de principiantes dúos.

Dúos que constantemente son tríos.

Tríos supurados de rancor.

Rancor de non poder ser unha razón de nós.

Nós. Ti. Eu. Manchados pola desconfianza.

Desconfianza cega.

Cega de ti por derradeira vez.

O amor fúchelo destruíndo ti:

Atentado tras atentado contra a miña dignidade.

2009-09-19T10:38:00.002+02:00

Sei que prometín colgar un texto onte....pero aínda non fun capaz de facelo, e dentro nun par de horas marcho, esta vez si, de vacacións. Pero o luns 28 voltarei, e espero con forzas renovadas e con mellor ánimo.

Suxestión XIV - Trechos roubados do diario de Carmela - Adicado a Vermella

2009-08-10T18:39:00.006+02:00

Quen non a coñece afirma: de carácter lábil. Pero é a liberdade, a pesares de todo, quen a guía.

Do seu diario roubei unhas liñas:

Non entenden que non fago mal a ninguén e se nalgún momento firo ... é a min mesma.

Nunca pretendín seguir máis convencionalismos que os meus, nunca interferín nas eleccións persoais dos demais.

Crecín trenzada con fíos de responsabilidade e madurez, o sentimento de culpa berraba cada vez que os meus labios sorrían.

Pero dende nena a miña meta era o pracer. Sentimento agridoce desfrutado dende as cousas mínimas, recreación no gusto do leite frito ou no éxtases dun orgasmo ... despois sentimento de culpa. Non polo feito senón pola responsabilidade do que se deixa de facer. Presión externa inútil, pero aínda con dor sempre fixen o que me pareceu.

Culpabilidade por ser feliz.

Eu: unha hedonista complicada. Eu na busca constante do pracer sen dor.

Suxestión XIII - Miscelánea e un mapa - Adicado a Anónimo.

2009-07-30T16:48:00.003+02:00

O medo é muller (por que dá medo e non sabes porqué). Anónimo

Muller: 1.Individuo do sexo feminino da especie humana. // 2. Persoa adulta do sexo feminino, que xa chegou á pubertade. // 3. Muller casada, esposa, dona.

Medo: 1.Estado de ánimo de quen ve ou intúe un perigo, real ou imaxinario. 2. Temor a que se produza algo que non se desexa. Gran Diccionario Xerais.

Creo que tamén se ten medo ao que non se coñece ou entende. E a muller segue a ser unha grande descoñecida. Pero non gosto moito de facer xeneralizacións, ademais a única muller que coñezo ben son eu:

Lonxe das miñas palabras, cerca do corazón. Detrás da nada, na máis escura noite escóndese a miña verdade.

O único xeito de atopar o meu ser é seguir o camiño dunha estrela sen rumbo fixo.

Cando chegue ao seu destino busca a fonte de inspiración de todos os poetas. Alí pregunta pola maxia e resolve o enigma da tristeza, a resposta indicará por onde seguir. No traxecto fíxate ben para poder atopar a Filosofía. Despois seguindo o camiño das letras terás que atravesar o misterio; e tras do infinito....

Alí, nese lugar está o meu verdadeiro eu. No medio da vexetación a miña alma núa, sen adornos, sen máscaras.

Ten coidado, seguramente non é o que esperabas.

Suxestión XII - Cravo, canela e almiscre - Adicado a Rui

2009-07-21T10:27:00.002+02:00

Almiscre e area.
A paisaxe das dores presa dos teus adeuses.
Soidade a dous nunha tormenta do deserto,
ti e máis eu
dúbidas do tempo.

Unha viaxe,
un regreso nostálxico para sempre.

Especias,
cravo e canela no recordo,
ti, fuxida dos meus pensamentos.
Non quero máis melancolía dos teus bicos.
Só os latexos daquela viaxe,
só as pegadas daquelas rúas de area e cal.

Suxestión XI - Un recordo, unha quimera, unha mentira doce - Adicado a São

2009-07-13T15:15:00.003+02:00

Pensamentos sulfúricos de tranquilidade.
O nacemento-morte do non ter que facer.
Devagar entre té e risos.
Adúltera ou adulta....ás veces non sei que é peor.

Soa, coa brisa por vestido e o recordo dos seus ollos como almofada.

Presentín a tempestade, e para recargarme de calma inventei unha praia perfecta, inabilitei
unha dor naquel doce atardecer que nunca tiven.

2009-07-09T11:29:00.001+02:00

Estou enferma, en canto me atope mellor reactivarei o blogue.

As miñas desculpas....e espero que até pronto.

Suxestión X - Adicado a Latorredelossueñosesmeralda -

2009-06-09T14:45:00.001+02:00

As soidades mercan conxuros de esquecemento, anos perdidos a baúles cheos, ensinando fobias
de dor convertidas en traballo. A realidade perdida entre pesadelos de aparentar o que non se é,
as pequenas cousas esquecidas buscando un ben maior que nunca chega, pois sempre se quere máis.
Metido sempre na cova da sociedade, ovellas....unha detrás da outra, que comen e balan porque as demais da súa especie tamén o fan.
Ser diferente unha tolemia que perdeu ao rematar de ser neno.

Agora, vello e só, as culpas veñen sen poder ser compartidas.

¡Dime ti que aínda esperas¡ Falame docemente das cousas que soñamos facer xuntos. Senta aqui o meu lado e dame a esperanza que che queda. Dime ti,-¿Que agora nos queda..?

Suxestión IX - Adicada a Zeltia -

2009-05-29T23:02:00.001+02:00

Entre as miñas pernas o teu latexo,
semente túa afogándome en pracer.
patíbulo de orgasmos a dous.
Unha vez máis só Nós Nós Nós.

Postulada nunha imaxe túa non naveguei
Pois o naufraxio estaba en ti.
Quedei varada en verbas que parecían versos,
Porque os meus versos sempre son prosa.

Do teu glande co orgasmo un geyser,
Da miña boca co orgasmo electricidade.
Encendín a túa picardía
Apagaches por fin a miña sede.

Suxestión VIII - Unha de non crer - Adicado a avelaíña

2009-05-25T17:22:00.003+02:00

Soa nunha rúa fría os medos danzaban ao meu redor.

A furia fíxome crecer, e como unha heroína ficcional quedei atrapada no estereotipo.

Unha choiva de purgación lavou a desesperación e a culpa.

Pretendía ter a miña vida planificada ao milímetro, pero ela vai por libre, e non ten en conta desexos persoais.

A vida mete nun bombo a realidade, lotería traxicómica. Pero eu, mollada de satisfacción anuncie ao mundo a miña ledicia, non me rendiría ante un suposto destino, ata o último momento tentaría ser eu a que escolla un ou outro devalar.

Na soidade dos números primos, aínda que sexa unha quimera....loitarei.

Día das Nosas Letras.

2009-05-16T00:00:00.007+02:00

"O galego que non fala
Na lingua da súa terra
Non sabe o que ten de seu
Nin é merecente dela."

Victoriano Taibo "Da vella roseira".

Mañá 17 de maio celebraremos o Día das Letras Galegas manifestándonos en Compotela en defensa do noso idioma. Poque o galego é a nosa columna vertebral, o idioma que nos une. Vén cada nós, para expresarmos todas e todos xuntos que queremos vivir en galego.

Adherímonos así mesmo ao "Manifesto pola convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego", promovido por A Mesa pola Normalización Lingüística. (http://www.amesanl.org/campanhas/convivenciaeigualdade.htm)

Suxestións VII - Adicado a vakastolas

2009-05-15T19:08:00.003+02:00

Dende o meu exilio recordo cando aínda aniñaba nos teus brazos, extremidades que para min eran unha cárcere.

Cría que marchaba para respirar sen ti, pero no fondo o único que pretendía era que coa miña fuxida ti reaccionases e viñeses a buscarme.

Pasei moito medo ao darme conta de que simplemente non me querías.

Despois do golpe contra a realidade e de que a desesperación se materializase en min dinme conta da liberación. ... De que agora podía loitar pola miña felicidade sen que ela dependese de ninguén.

E todos os praceres do mundo caeron nas miñas mans...

Suxestión VI - Unha carta para Samuel - Adicado a Mencía

2009-05-06T17:10:00.003+02:00

Así chegou, nú e con tres kg de vida á que se agarrou con forza...

Besbelliño do ceo,
cóvado articulatorio de amor sempre doce.
Contei os teus dediños só para comprobar que polo camiño non esqueceses ningún.
A miña man guiarate sempre polo camiño que ti escollas.
E aínda que ese carreiro non me guste agardarei por ti para darche luz.
Porque ti para min tamén es un vagalume de soños, unha festa de ledicia, un bico de anxo.
Lonxe ou preto sempre no meu carón.
Ti eres a pílula dos meus sorrisos.

Quérete: A túa avoa.

Obrigada a aNinha e a Hermaco polo Papiro Violeta.

2009-05-06T15:55:00.003+02:00

Recibo de moi bo agrado o Papiro Violeta de parte de aNinha e de Hermaco.
Os agasallados deben mostrar o seu blogue o selo; indicar os blogues aos que se lle manda o Papiro Violeta e avisalos, e escribir dous poderes máxicos que che gustaría ter.

Os meus agasallados son: O bló de L&M, Todo Toxos, Sin Pena ni Gloria, Son de Mar e Lúa e a Quem puxo esse papel na porta?

E os dous poderes que me gustaría ter son a invisibilidade (de quitar e por ao gusto) e o teletransporte.

Suxestións V - Recórdote así. En calma - Adicada a Majo

2009-04-29T18:05:00.003+02:00

Recórdote así. En calma.

Cos pés descalzos na herba recén mollada polo orballo primaveral.

Como un paxaro lanzando o seu canto de reprodución.

Recórdote así. En calma.

Suada de bagatelas de paixón recuperada só contigo.

Os nosos momentos, xa no pasado.

Ás veces só podo traer ao presente o duro do adeus, outras só quero voltar atrás e ser feliz contigo unha vez máis.... aínda que fose mentira.

Recórdote así, en calma.

E... Recórdote así, en calma...

Recórdote así, en calma...

Recórdote así, en calma.....

Recórdote así....cunha doce dor.

Suxestións IV - Adicado a An

2009-04-22T14:56:00.002+02:00

Nacida das ondas, o seu parto aconteceu entre as Musas, Antígona ou Lisístrata, tráxica ou cómica todo comezou no final.
No protocolo de sucesivos opiáceos decidiu que o nunca non chegaría, e que o sempre era un mito.
Con ela naceu unha lenda greco-romana que se repite unha e outra vez. Ten unha meta: a superación, garda un segredo: a paciencia de que todo chegará.
Do mar saíu e ao mar volve.

E o seu tempo non remata, por que a fin de contas este fin e o principio, e o principio, non é máis co fin.

Suxestións III - Retrato dunha victoria - Adicado á Doutora Seymour

2009-04-15T17:47:00.002+02:00

Ao chegar plantou bandeira: a perseverancia nunha illa orfa.
A soidade mellor compartida, pero en tempos de crise a praia sempre está baleira.
As píntegas nunca aniñan, pero el, merlo das súas preocupacións, pon un ovo desesperado
para intentar retela con pícaros.
Varada despois do naufráxio atopou o seu lugar: ela mesma.

Suxestión II - Adicado a Chousa da Alcandra

2009-04-08T19:04:00.001+02:00

Nun patíbulo de esencias a súa imaxinación golosa divagaba entre horas pechas de pracer a dous.

Perdida no ardor dunha mecha interna pensou en que nalgún momento todo volvería a ir mal, nada dura eternamente, Bucay dixo, nin o bo nin o malo.

Pensamentos negros fóra, polo menos durante os instantes nos que as súas mans xogaban co seu pube.

Mesturou as cores transparentes dos medos que lle provocas cos sons tintineantes do que sabe que pode ser un final feliz.

Serao, ela sempre puxo todo da súa parte, ti, máis lento, vas entendendo que para ser dous hai que ceder.

Xa perdida nas sensacións da masturbación esqueceuse definitivamente de ti mentres se centra só no seu pracer propio.

Tola en ti, tola en min, tola no pracer.

Suxestións I - Receita dun doce amor - Adicado a SoO*

2009-04-02T14:27:00.004+02:00

Sentir axóuxeres ao vela, pasear no aire cun sorriso, unha dor...a separación.
Vendeu o egoísmo para poder mercar un chisco de Nós, para comezar un chisco está ben.
Non esqueceu, prohibida soidade, mellor un toque de vainilla a gusto. Os seus beizos doces coma unha cereixa madura.
Mermou a singladura de badaladas inharmónicas, xa chegara o tempo de xacer xuntos.
Mesturados entre as sabas da primeira luz da mañá, convertindo o costume nun meigallo de caricias e xemidos.

Unha de egocentrismo

2009-03-31T16:05:00.004+02:00

Borracha de libélulas domadas artellei soños e desexos de luxuria doce, orfa en ti, como único pai adoptivo dos meus paxaros de cores.

Pois conxúranos un ebrio testamento de anos,
un esqueleto ao mar, que non devolve
nin tan xiquera florecido un óso.

Bailamos no salón do mar en posición vertical e horizontal. Pensei un parasempre, quixen un nunca, devolvinche o mellor...EU

Algo que nos conxura e nos abrangue,
todo iso que nos move ou que nos ata.

O Xogos das Suxestións, IIª Parte

2009-03-31T15:48:00.003+02:00

Ben, para compensar este tempo que levo desaparecida adianto o xogo das suxestións, para quen non sepa de que vai:
Quen guste pode mandar unha palabra, tema ou imaxe, eu coas vosas suxestións farei un textos, que colgarei e adicarei ao encargado de mandar a idea.
Podedes deixar a vosa palabra ou tema en calquera comentario de calquera texto deste blogue, as posíbeis imaxes mandádeas ao meu correo: conxuradosdesexos@gmail.com. Tamén podedes mandar ao mail o tema ou palabra.

Atenderánse todas as peticións dese calibre, despois irei publicando os textos por orde de chegada.

Espero os vosos encargos.

Un adeus como calquera outro

2009-03-13T22:52:00.001+01:00

Nun manxar de sentimentos con sabor a néctar as súas linguas fixeron contacto. Nese intre nin o kerite conseguiría aillalos ao un do outro. Era a derradeira noite xuntos, era a despedida dunha paixón. Un doce nos bicos, o amargo no adeus. O recordo do recuncho no que se coñeceron acompañounos entre caricias e orgasmos, de fondo música dos 70, para que esa noite perdurara sempre. No portal ficou soa coas súas bágoas, o día chegara e desta vez non podería haber prórroga

5 de Novembro do 2001

2009-03-07T13:06:00.004+01:00

A melancolía do meu corazón ferido
consecuencia dun amor que non o é,
derrámase polas miñas venas envenenadas
sinal de algo que quero e non esquezo.

Branco sentimento de negro tinxido.
Negra mentira en branco aceso.
Súor frío de inesperada decepción
Horror que é doce, do cariño finxido.

Odio descuberto, rencor recén parido
é a visión do que non se quere ver,
a tortura que moitos queren olvidar.

Da triste traición a miña dor nace....

Diario dunha pre e post sesta

2009-02-27T13:22:00.003+01:00

O sol amodorrábaa, e como marcado a lume e xenes no seu idioplasma a excitación chegou. Saíu da terraza, precisaba desnudarse, sentir o leve aire acondicionado na súa pel ata que o pelo se lle erizase. Deitada boca a baixo coas pernas flexioadas levou a man dereita á vulva. As imaxes na súa cabeza de diferentes posturas sexuais leváronna en menos de setenta segundos a xemir baixiño, trinta segundos máis tarde correuse. Despois durmiu e soños húmidos posuíronna, ao abrir os ollos aínda sen despertar de todo decatouse da chegada de Paulo, que xa sen roupa facía sitio para lamberlle o clítorix.

7 de Marzo de 2003

2009-02-21T12:18:00.004+01:00

Bícame, e non penses no mañá, abrázame forte, esquece que non estamos feitos o un para o outro.
Mírame durante un tempo como se fose todo o que buscas. Regálame un sorriso como se o sentises.
Deixa de pensar en min e disfruta, mañá só será un recordo. Non te enganes, aquí os dous interpretamos, son máis egocéntrica que ti, isto é pura vanidade.
Consolémonos como se o amor existise, polo menos entre nós.
E mañá...todo volverá ser como antes.
Pecha os ollos e pensa que todo é perfecto, eu conseguirei que o sexa.
Deixa que te leve ao meu mundo de fadas, trasnos e meigas, bañémonos nun río de ilusión e purpurina, inventemos un sentimento que mañá....non existirá.
Fai que crea outra vez nalgo que non sinto.
Permite que te desnude, pouco a pouco, cubrindo a túa pel con bicos e caricias.
Tócame, sabes que non me negarei.
Sen preocupacións, mañá seguiremos coma antes, nada cambiará, ata que de novo nos invada esa ola de nostalxia e soidade que calmaremos con tenrura disfrazada de paixón.

2009-02-12T12:50:00.003+01:00

Un xogo perdido, onde alguén nun intento de converterse nun halófilo remata fronte o mar. Danzas de pílulas placébicas, que non son nada, pero dannos a forza para crer que nós somos todo. Quero bailar contigo, reconverterme na tola adorable que fun, e que ti cos teus sorrios marques uns compases de esperanza. Saudarei a Neptuno, non preciso sumerxirme para desfrutar da súa auga salgada, prefiro un pracer infantil(pero só desta vez), e mollar os pés no inicio da praia, buscando todo o tempo o lugar, sempre cambiante, onde o mar deixa de ser mar e a terra deixa de ser terra. Merquei un chapeu que só ten maxia cando eu o poño: imaxinación.

Para Neptuno unha mensaxe: deixoche aquí a cadeira, non preciso unha pausa máis. Podo vivir entre ti e min.

Outro tal meme, desta vez con agasallo.

2009-02-12T12:18:00.002+01:00

Inicia o meme Mezclado, no agitado, convídame Vakastolas, envíollo a Ao pé do Farelo, Diario de un corazón triste e La Torre de los Sueños Esmeralda.

25/Novembro/2000

2009-02-05T11:43:00.003+01:00

Esperaba que o de onte quedase niso: onte.
Deixei de sufrir por "el" para, finalmente, nadar na túa dor, que multiplica a miña.
A túa melancolía non compartida e esa indiferencia, conseguiron que a ferida do meu corazón volte a derramar sangue, manchando a miña alma de desamor envenedado.
Sempre souben que seguirte ía ser complicado, aínda así arrisqueime a caer polo acantilado da túa persoa. Entón foi cando decidiches porme obstáculos no camiño.
A miña mente, rodeada de ti, é incapaz de escapar á túa influencia.
Quererte é como perderse nunha fraga oscura e sen saída, o que non agardaba era que apagaras a única vela que tiña.
Gustaríame que soubeses o moito que boto de menos ver o meu reflexo nos teus ollos.
A miña visión non segue a cordura e fita para o teléfono esperando ler o teu nome e oír a túa voz.
Este é o despertar dunha nena que esperaba que ti foses o seu príncipe montado nun corcel negro, e ela a oscura doncela que nos teus brazos se esconde.

2009-02-05T11:24:00.002+01:00

Recibín o Premio Dardos de L&M, "com o Prémio Dardos reconhecem-se os valores que cada blogger, emprega ao transmitir os mesmos por culturais, éticos, literários, pessoais, etc., que, em suma, demonstram sua criatividade através do pensamento vivo que está e permanece intacto entre suas letras, entre suas palavras. Esses selos foram criados com a intenção de promover a confraternização entre os bloggers, uma forma de demonstrar carinho e reconhecimento por um trabalho que agregue valor à Web (Estrela Padeira)."
Eu envíollo ao Raposo, a SoO* e a Noa.

2009-01-29T10:59:00.002+01:00

Antes de nacer xa escollera o seu nome, Perséfone, e sabía que a súa gabela revolucionaria sería a incomprensión. No fondo sempre soubo que a súa nai fora un mero recipiente, a luz e o verde dos seus froitos non pasaran aos seus xenes. Pero unha nai é unha nai, e demostrouno buscándoa sen fin, marchitando todo para recuperala.
Pero Perséfone xa escollera o seu camiño, quedaría co seu recén estreado marido, un home noxento e cruel. De todos os xeitos faría o que tiña que facer, e pouco a pouco, século a século iría progresivamente facéndose co Inferno, e unha nova deusa reinaría no Inframundo, ela cambiaría as cousas, ela acabaría coa inmortalidade de Hades.

28/Decembro/1997

2009-01-22T11:13:00.005+01:00

A dor conmóveme;
sinto a soidade nas veas,
pero xa nada importa
pois estou morta en vida
e vivir xa é para min morrer.
Son un alma atrapada neste mundo
a miña única saída é volver atrás.

Moitos din que con un minuto de felicidade teñen suficiente, pero eu nunca fun demasiado hipócrita, e ese tan prezado minuto a min non me chega.

Continúo a buscar unha esperanza,
esa ilusión de deitarme co peito cheo.

2009-01-15T14:59:00.004+01:00

Arume entre as miñas pernas, o meu sexo FROUMA quente que te espera. Aniversario de derradeiras veces en camas alleas á nosa (que aínda que non existe, calquera na que esteamos os dous convertímola en propiedade).
Quero un azul ceo nos ollos, o reflexo do mar, 22º centígrados de temperatura, núa e soa na cima da area....Agardando a que repinique na miña pel, marcada polo cabelo alporizado, a chamada do celo, o cumprimento do desexo.

Voltará...todo iso voltará, agarda, ten paciencia, o frío e o medo ao astío non me deixan xemir de pracer. Pero voltará.
Todas as lúas de orgasmos a banda compartida voltarán.

2009-01-08T11:37:00.004+01:00

Onde te agachabas todos estes anos?

Releo na túa mirada algo que aprendo pero non entendo.
Miro a túa forma cos ollos pechados, deste xeito é máis nítida.
Fantasía xa inventada en simples bicos.

Sós estando o un ao lado do outro.
Lagos de bágoas que non consigo derramar.
Séculos de imaxinación esperándote.

Sinfonías transformadas en palabras.
Sonatas tristes que consiguen que sexas feliz.
Ópera sen espectadores, só ti e máis eu.
A zarzuela dun teatro contruído para dous.

A escala musical dun monólogo compartido.

Un texto esquecido

2008-12-18T09:59:00.003+01:00

Dun día para outro atopeime fiando nunha roca o coitelo dunha dor que regresa, un dano que xa cría superado, pero como superar os erros doutra persoa?...deixándoa marchar, obrigándoa a facelo. Porqué de nena só me lían contos de princesas? Eses contos con final feliz fixéronme crer que na vida existen desenlaces felices perfectos. Ninguén me falou de dorgas, enganos e mentiras, de furcias vestidas de amigas. Ninguén me dixo que os castelos había que mantelos, e que os bancos podían quedarse co meu reino, ninguén, ninguén, ninguén... E parín unha dose de realidade, e merquei outro feixe das verzas do sobrevivir, o meu caldo cocíñoo eu, e se non me gustan as nabizas non teño porqué botarllas.

Vendo un chisco do meu medo a errar, cámbioo por un anaco do meu erotismo, interesados deixar comentario.

2008-12-03T10:49:00.003+01:00

Oriana non esquece, pero ás veces pensa que a realidade non é a súa realidade, que ela mesma a foi modificando; os recordos mestúranse enfiando sucesos e sentimentos, e co tempo quizais xa non son o que eran.

Non hai moito que deixou atrás a adolescencia, dous, tres, cinco anos, ¿quen sabe? No fondo sempre foi unha vella, e na superficie sempre será unha nena.

Fonética Acústica

2008-11-26T15:39:00.003+01:00

Cun espectrograma da súa dor
analizou os formantes da vogal átona do futuro que lle espera.
A frecuencia dos ciclos da lúa minguante
converteurse nunha onda complexa sen harmónicos de esperanza.
Non atopou os seus resoadores,
perdéranse nun sonograma anterior.
Os pregues deixaron de emitir voz,
dixeron que a vibración lles provocaba cancro.
Nun rexistro de banda estreita
os pensamentos saen como oclusivas, antes: un espazo en branco.
30 Hertzs de paranoia.
O ruído das sibilantes da túa voz de agulla.
Un préstamo: a nada.

Epístola de Paulo a Aroa.

2008-11-15T10:56:00.003+01:00

Escoito o ¡sloomp!, e as portas do tren indícanme que a saída é inmediata. Pouco a pouco comeza a andar e eu despídome de Compostela, nesa hora na que as luces se acenden.

Estas son as liñas dun adeus, aínda qeu a túa perdida, como mínimo, esperará uns meses.

Gustaríame ser tan egoísta como para poder dicirche que non quero que marches, para pedirche que quedes ao meu carón, pero eu non son así.

Agora penso neses infinitos momentos de soidade conxunta, nos bicos ás agochadas. O sexo contigo doe pois tócasme sempre como se fose a primeira vez, e eu sempre teño medo a que sexa a última.

Non cho direi, pero botareite en falta, a miña cama quedará baleira, e pouco a pouco irá perdendo o teu cheiro, e despois olvidareino, como as faccións da túa cara, e serás só un fantasma de melancolía.

Para a que un día foi Monique.

2008-11-04T20:31:00.003+01:00

Realizando unha escolla foi o ti o único que atopei viábel.

Gustaríame dicir como nas cancións que chegaches así sen avisar, pero desta vez no quixera utilizar tópicos.

O que si é certo é que te agardaba, aínda que eu mesma non o sabía.

A túa presenza foi un golpe visual, vin en ti o que eu sempre quixera ser, pero daquela non me chegara o tempo.

Precisaba encher un baleiro, e ti non te conformaches cun anaco e abarcáhesme toda por dentro.

Dúas caras dunha mesma moeda (merda outro tópico).

Disfruto facéndote rir ata as bágoas, miña nena, meu doce de brownie (as noces póñoas eu).

Sempre estou perdida, coma ti, pero semella que cando nos damos a man atopamos a luz ceo e sangue da patria, nazareno da nosa capacidade de sacrificio, as campaíñas ledas de mil máis un sorriso.

Atopamos, eu creo, un egoísmo compartido.

Unha de rencor que xa non doe.

2008-10-25T11:21:00.006+02:00

O medo é a túa cualidade, do demais careces.

Busca no teu interior, non atoparás ningunha luz.

Ironizas para agocharte...compadézote.

Non soubeches vivir, limítaste a estar,

xamais tomas parte de nada.

A túa razón de vida é a sen-razón.

Dásme pena, o teu medo coacciona os teus sentimentos.

O meu único pecado....construíchelo ti.

Outro tal meme- Se eu fose unha millonaria excéntrica...

2008-10-16T18:30:00.006+02:00

Se tivese tantos cartos que me permitisen facer excentricidades compraría todas as estrelas que aínda non teñen nome e poríalles a todas NÓS, para que todo o mundo as sentise súas e á vez nós soubésemos que son só nosas.

Mercaría todas as entradas dun concerto de Iván Ferreiro, para que esa noite só tocase para ti e para min.

Daríache carta branca para comprar un terreo e que o foses enchendo de bonsais.

Traballaría en todo o que hoxe non podo traballar...escribindo, facendo curtas, teatro....(traballar cando se teñen todos os cartos do mundo é unha excentricidade, ou non?)

E por último crearía unha biblioteca pública, sen cánones, e onde a xente puidese pedir calquera libro....e se non o temos nos fondos....mércase!!!

Nota: este meme chegoume de Paideleo, eu non llo envío a ninguén....todo o mundo está convidado ao facer.

As decisións de Carlota.

2008-09-29T12:36:00.004+02:00

Reflexada nunha versión de si mesma á que nunca quería mirar quitou de si a imaxe do home que a amaba o xusto, arrincouno cunha faca inmensa de orgullo, desempolvada no fallado das súas victorias esquecidas.

Desterrou as vírgulas, desta vez del só quería o punto e aparte.

As súas esperanzas xa de cor ocre pedían a través de punzadas de vellez unha dose de sol suficiente para que a fotosíntese lle devolvese o verde.

Era o fin de nós, unha pantomima a dúo, foi o principio de só Carlota.

2/Novembro/2000

2008-09-22T11:57:00.003+02:00

Xa non sabe o que quere, chegou a non sentir, a non saber o que sinte.

É unha historia xa escrita, de principio indefinido e de final infinito.

Retumban na súa cabeza as palabras de alguén que seguramente tampouco entende o que dixo. ¿Que é exactamente estar vivo por dentro?

As emoción fuxen dela, non quere converterse nunha persoa impasíbel.

E ti, que acabas de despertar as miñas dúbidas...¿cres na túa propia verdade?

Multidiálogo dun coito falso

2008-09-16T20:37:00.002+02:00

Sen pretendelo Aroa tivo un orgasmo ecdémico. Pretendeu crer que non cambiara tanto, que todo seguía igual, que Paulo só era unha de tantas historias de cama e bicos. Pero despois de deitarse con Duarte decatouse da verdade, buscara outro home só por demostrarse a si mesma que podía facelo.
Paulo era quen a bicaba, era el quen a facía estremecer. Duarte penetrouna con paixón ata acompañala ao clímax, pero ese orgasmo só tiña un nome: Paulo.

2008-08-25T16:42:00.002+02:00

Tras un papel en branco que vou cubrindo de letras que agochan medos, amores e odios, ti descobres a miña soidade.

Esa soidade que detesto, pero da que no fondo son adicta, e comparo ás persoas con grúas e antenas....frías...sen alma.

2008-08-11T12:51:00.002+02:00

Decidiu correr trala súa Damnación para así destruír os medos a ser unha hedonista pura.

2008-08-04T11:56:00.004+02:00

Ao seu carón está desnuda Filosofía, e Aquiles acaríciaa, dille que está disposto a renunciar ás demais mulleres, que o fará por ela. Dille que a quere, que non sabe ata cando, pero que nestes intres a ama máis que a ninguén. Tamén lle di que a ve moi linda, así despreocupada entre os seus brazos.

Ela, Filosofía, suspira por dentro, convencida de que conseguiu vencer para sempre o talón de Aquiles.

Mentres, sen que o Guerreiro se lembre dela, a nena, a pequena Claudia derrama lágrimas e ilusións sobre a almofada. A bile dos seus sentimentos amárgalle a boca. Ela tamén o ama, pero Aquiles xa non a recorda, para el só foi un xeito sinxelo de cicatrizar a dor dos seus amores adolescentes.

Xogar a ser maior sáelle tan ben que convenceuno unha e mil veces de que podía buscala sen que ela necesitase nada máis.

Chámalle linda, bícalle as pálpebras, pero todo iso xa o fixo antes, así se despideu de Claudia. Pero Aquiles xa non pensa nela, a nena non é máis que un deses recordos que el esquece. Agora sabe que ama a Filosofía.

Pobre Claudia, ela non poderá esquecer, e agochada na súa cama quere pechar os ollos, quere durmir, e que ao despertar todo sexa diferente, que ela sexa unha fada, para que a súa única ilusión sexa ver chegar a Primavera.

Miscelánea

2008-07-26T11:25:00.003+02:00

Déixame acabar a min esa cabicha, dixeches. Eu, sentada no sofá, deixei o cigarro no cinseiro e abrín as pernas, para que puideses ver ben que non levaba bragas.

Iso que é, unha insinuación para que deixe de fumar, e riu mentres se levantaba acercándose a min....

Mollada de insistencia desfixen a dor do recato,

fixen de min unha prostituta dos meus propios desexos

arranquei da beatería o morbo da inocencia

e así o prohibido só foi un xogo sexual máis.

Despois dos orgasmos que ninguén me toque,

só quero disfrutar do cheiro que deixa o despois.....

Sentimentalismos.....os xustos.....

Esclava de ti, enfeitizada do pracer,

brúxula dos teus soños....túa.

Encántame provocalo, el dime que busco os seus límites por si os meus están no mesmo sitio. Fúnme duchar, o semen xa me escorregaba entre as pernas.

Unha liñas do baúl do recordo.

2008-07-16T11:20:00.003+02:00

Cando me levantei estaba desnuda e todo o meu corpo cheiraba a el. Non quixen ducharme, pois tiña medo a que fora a última vez.

Todo o da noite anterior soaba a despedida, ultimamente xa non eramos os mesmos, levaba tempo sentindo que te me escapabas das mans, pero onte dinme conta de que nunca te tiven entre elas.

2008-07-11T12:19:00.003+02:00

Tras días de incertidume chegou a Babel, desorientada e confusa dixo un adeus definitivo.

As bágoas de dor púrpura saíanlle por todos os poros da pel, invisibeis para o resto do mundo ela, a Deusa do Orgullo, venceu.

Recuperou un chisco do perdido, o trono voltaría ser dela, pero desta vez gobernaría con paciencia e piedade...fora o final, pero non estaba disposta a renunciar ao seu corazón unha vez máis.

Unha húmidade invadiulle a alma, era o momento de loitar e quizais morrer.

Nada, eu.

2008-07-08T11:43:00.003+02:00

Núa sobre as miñas as, espíote en segredo, a ti, príncipe que aínda non chegaches, ilusión, quimera de nena que quere ser princesa. Nena, nena, nena, repeticións de todas as miñas letras. Son unha nena? Ou quero volver atrás, vivindo agora unha infancia de edén? A inocencia, perdina? tívena algunha vez?... Palabras, preguntas...Nada. Bordo soños nos espellismos do meu pasado, presente e futuro, os valores cambian constantemente, os meus, pois non sei nada de vidas alleas. Pois eu son o centro do meu mundo.

Soñando II

2008-06-17T09:52:00.003+02:00

Un día cheo de névoa, de amenceres esquecidos, alguén se levantou esperando atopar vagalumes no día, anxos sen as e choivas que non mollan.
Que fermoso é crer que os unicornios existen.
A maxia das noites estrelecidas xoga entre os soños dunha fada recén parida.
Os contos só teñen sentido cando alguén cre neles.

Outro tal Meme: Passion Guilt

2008-06-04T15:15:00.002+02:00

O que máis me apaixona é soñar, e a soñar tamén se aprende.

Nota: Eu desta vez non o vou mandar facer a ninguén, sodes libres de facelo ou non.
Todos os detalles tenos Silvana.

Suxestións XXII - Non é un poema - Adicado á Doutora Seymour

2008-05-30T11:39:00.005+02:00

Disección: Autoretrato ficitcio. Inspiración: Pessoa.

Despensei unha vez, mais non foi a única,
quixera ser Caeiro, pero como Campos
a maior parte das veces non o consigo.
O sentido das cousas máis simples quítame sono.
Pero nalgún intre aparece Ricardo Reis,
e a mitoloxía, (sempre pagá), sae:
Nado entre Fidias, Perséfone e o Minotauro.
Xamais busco o ritmo, se o ten....só causalidade.
Sei realmente nada de todo,
o instinto e a curiosidade indecisa move os meus escritos.

Docemente o que me arrodea, cruelmente eu, unha dor que me persegue, a melancolía de saber que podo ser pero que nunca serei.

2008-05-26T13:29:00.002+02:00

Cargada de sensacións diverxentes e sentimentos promiscuos, fuxida da realidade, buscando un nunca máis por sempre.
As teas dos meus cortantes arácnidos míntenme dicindo que todo vai ben.
Noxo de pesadelos en realidades conversos, o medo abacélame, como pranta con talo débil, fixando en min as raíces da desconfianza.
Cunchas, mares e berros, doces urdimbres de múltiples sensacións por vivir.
Cantos de serea infinda, eu son esa serea, e só quero que Ulises naufrague no océano das miñas perturbadas tristezas.
É a hora de facer testamento, é a hora de deixar un herdo, mais non son eu boa conselleira, son A Conxurada dos Desexos, e digo Ola a quén se preste a ler.

Nota: Esta foi a primeira entrada deste blogue, pois onte A Conxura dos Desexos cumpliu un ano.

Prenda - Aleda IV - Adicado a Chousa da Alcandra

2008-05-19T17:39:00.005+02:00

Saíron do coche, Adela axeitou a roupa e pediu unha botella, ¿cal?, non importaba, só quero beber. Tomou un longo grolo de ron.

Subiron ao dúplex, ela puxo música e comezaron a beber, os tres, o rapaz case non falaba, pero en cambio non se separaba de Adela, non deixaba de tocala. O outro limitouse a contemplar a escea sentado nun sofá.

Imaxinouse o que ía acontecer, pensou en como a penetrarían, un detrás do outro, ¿e porqué non?, os dous á vez.

Bebeu e bebeu, quitou toda a roupa, bailou, e despois... só o chan, despois diso... nada, espertar no medio deses dous homes, núa.

Percorreu a cidade coma unha sonámbula, case sen pensar.

Ao anoitecer decidiu volver á casa, esa noite non iría de caza, encerraríase e durmiría, tentando ter lindos soños, de fadas e príncipes honrados, e cando saíse o sol non comtería máis erros.

Xa no piso descubriu a habitación limpa, a cama feita e unha nota enriba dela:

"Gustaríame volver a verte, pero nun sitio tranquilo, para tomar café, té ou o que quieras.
Un bico, Miguel (676 .. .. ..)"

Miguel, chamábase Miguel.

FIN

Prenda - Adela III - Adicado a Chousa da Alcandra

2008-05-07T16:44:00.006+02:00

Montaron nun Mercedes, el tocáballe as pernas, subindo entre elas. Decidiron desviarse un pouco para coller bebidas nun vinte e catro horas que estaba na periferia. Tras coller o necesario metéronse pola autovía, polo arcén camiñaba o louriño facendo dedo.

Adela mandou parar ao condutor e baixou a xanela:
- Ola corazón, achegámoste ao centro pero só se te unes a unha festa privada na miña casa.

Dubidou, pero finalmente entro no coche. Adela sentouse co mociño, atrás, e deulle a dirección ao condutor, este asentiu e colocou o espello, quería ver o que pasaba na parte de atrás.
O rapaz respiraba moi a présa, nervioso, ela bicouno con intensidade, el aínda que sorprendido respondeu. Adela subiuselle enriba. Movíase, provocandoo, e pouco a pouco foi notando como algo medraba entre as súas pernas. O rapaz estaba moi excitado, e con medo púxolle as mans nas náguedas.

Ela non o vía, pero sabía que estaba a ser observada dende adiante, incluso chegou a pensar que poderían ter un accidente, pero a idea fuxiu pronto e volveu a sentir o pene do adolescente, (dezaoito anos, non máis), o que provocou que se escitase, comezando a sentir humidade, como o seu fluxo mollaba o seu pequenísimo tanga; a el o pantalón íalle rebentar.

Desabotoou a camisa e púxolle os seus peitos na cara, nun acto reflexo o rapaz soltou as náguedas e agarrou os peitos con suavidade, baixou o sontén e mordisqueoulle os pezóns, ela tremeu de pracer. Xa non aguantaba máis, baixoulle a cremalleira, apartou un pouco o tanga e deixouse caer con forza, el xadeou cunha mestura de sorpresa, dor e pracer, cabalgouno con furia, clavándolle as unllas na caluga.

Cando se deu conta xa estaban aparcados en fronte da súa casa.

CONTINUARÁ....

Prenda - Adela II - Adicado a Chousa da Alcandra

2008-05-07T16:12:00.005+02:00

Á fotocopia de Pedro coñeceuno nun dos antros da cidade, un deses sitios que abre cando todo pecha, un lugar de encontro para borrachos, ionquis e xente como Adela, que non sabe cara onde camiña.
Extrañouse ao ver a un home tan ben vestido nun lugar tan cutre. Pegouse a el cun tonteo patético, máis propio dunha puta barata que dunha señora de coarenta anos largos e clase social alta. Ela refregaba o seu cu contra a entreperna del, como unha gata en celo. El apretouna contra de si, e díxolle que era moi linda, pero que alí había moita xente.

Adela preguntoulle se tiña coche, e ante a resposta afirmativa, díxolle que entón, marchaban para a súa casa.

Ao saír do bar el aconchegouna contra unha parede, apalpándolle os peitos con forza, case con violencia, mentres a bicaba obsesivamente, ela empuxouno a unha rúa estreita, cunha soa luz, palpexante e roxa. Alí axeonllouse, desabotoou o pantalón e meteu o falo na boca. Disfrutaba facendo sexo oral, a textura do glande, ese sabor agridoce, a sensación de poder na boca.

Entretíase xogando coa cabeza, primeiro lambendo coqueta, logo subcionando, rozandoo cos dentes. El bafexaba baixo entrecortadamente, nese intre e só por un segundo pensou ¿como se chamará? , e seguiu a subir e a baixar rápido, despois lento, movendo moito a lingua.

Entón el apartouna, Non podo máis, e masturbouse moi depresa até correrse na rúa. Moi considerado, os homes cos que agora se deitaba nunca avisaban, para eles só era unha puta gratis; corríanselle na boca e a ela dábanlle arcadas.

CONTINUARÁ...

Prenda - Aleda I - Adicado a Chousa da Alcandra

2008-05-07T15:47:00.005+02:00

Cando abriu os ollos había dous homes na súa cama, un deles parecíase demasiado ao seu irmán; entradas prominentes, cabelo aneboado, patas de galo, beizos de muller...
Un calco de Pedro, ese irmán desexado, co que mantiña unha relación enfermiza, unha humillación mutua, o desprezo levado aos límites.

O outro acompañante era un meniño louro, imberbe, debía ser máis novo que o seu propio fillo, e moi delgado, eso si, Isaac parecía máis home, era moi moreno, ollos améndoa, sacárao todo do seu pai.

Botou unha ollada ao redor: varias botellas ciscadas, o cava sen abrir, as demais valeiras, dúas de whisky e unha de ron. Tamén había latas de Estrella diseminadas.
Náuseas, correou ao baño e vomitou.
Meteuse na ducha, púxo as primeiras prendas que atopou, escribiu unha nota o máis rápido que puido e fuxiu.

Na nota foi meridianamente clara, tiñan que marchar da súa casa, canto máis axiña mellor. Ela faría o posíbel por chegar de noite, pero non quería confusións; tampouco quería estar cando despertasen, xa tiveran intimidade de abondo, nada de explicacións nin de segundas citas. Se algunha vez se cruzaba con eles finxiría non lembrarse, e quizais fose certo. Ultimamente xamais durmía soa e nunca deixaba que o mesmo home se quedase dúas noites seguidas na súa cama.

Camiñando pola rúa tratou de lembrar ¿onde os coñecera? ¿onde os coñecera? ¡Xa!

CONTINUARÁ...

Suxestións XXI - Adicado a Marinha do Allegue

2008-04-30T14:47:00.005+02:00

As lágrimas eran pérolas, unha salvia de sensualidade deslizábase polo seu rostro.
Aroa desprendía un cheiro intenso a necesidade.
Paulo inmobilizouna co seu propio peso, só deixando o espazo xusto para meter a súa man na vulva de Aroa.
Formigas no clítorix, un sentimente, un pensamento, ¡quéroo!. Paulo deixa de mover os seus dedos.
Xadeando. Ela susurra...¡máis!
O seu tacto, suado, fixo unha mestura de fluídos, el e máis ela, ela e máis el, dous de día, un de noite.

Suxestións XX - Ensaio dun proceso alleo - Adicado a Pau

2008-04-22T13:56:00.003+02:00

Tintileo, a rapidez dun sábado, a preguiza dunha vida mellor.
Entre os neóns da noite, a úvula fíxose no, un crash abaneou o seu desexo.
Unha xanela coa luz acesa amosa que hai xente, que o mundo xiraría igual aínda que nós, a xeración perdida en tom raider e videos de móbil, desaparecese.
Non cremos nunha vida mellor, témola. Non loitamos, só empregamos a violencia para demostrar que podemos e faremos o que queiramos.
A felicidade, un concepto que só se entende tras tres cristais que ulen a vodka e red bull.

(O cambio), a pausa no decorrer da movida, a frustración, e mañán que?
Un novo proceso comeza, a perda dun, dous, tres, catro amigos, coñecidos ou parentes, todos eles detrás dun coche, detrás dos mesmos psicotrópicos.

E entón a redención, parte da Xeración perdida levántase coa idea de atoparse.

Suxestións XIX - Adicado a Noa, da Tolemia é un sombreiro

2008-04-10T15:11:00.003+02:00

Case agochada en soños lilas e verdes, como sabendo o segredo de todos os misterios, e ficando, coa palabra na lingua, esperando, dun xeito socratiano a que sexamos nós quen cheguemos á verdade.

Unha luz que soa a música, e de fondo os meus beizos rematan onde comeza a túa boca.

Chiscácheslle un ollo a todos os que te querían mirar, e os que estabamos atentos non puidemos deixar de sorrir en días.

Shhh! Fala baixiño, é un segredo entre ti e máis eu, de pequena quixen ser coma ti, e agora de grande soño coas túas zapatillas, esas que soan a axóuxere, esas que encamiñan unha luz.

Suxestións XVIII - Adicado a Ex Traño

2008-04-02T13:08:00.002+02:00

Preciso subir ao exterior, os meus pulmóns comezan a encherse de auga, se todo segue así a miña cola de peixe convertiráse en dúas pernas, afogo.

Canso de vivir nas profundidades baixo presións impostas pola lei do mar, a auga estase a transformar nun cárcere, nunha gaiola que me impide respirar, nunha dor rumorosa no meu peito.

Teño medo a ser pescado, a que un mariñeiro da costa da morte me separe de ti, ondina de soños e pesadelos.

Non preciso bruxa do mar para saír ao exterior, prefiro que o sol me abrase a seguir entre a penumbra da soidade compartida, fuxir de ti, e do mar, antes de que sexas ti, e o mar, os que escapedes de min.

Suxestións XVII - Ban, Ban - Adicado a Ex Traño

2008-03-04T15:24:00.001+01:00

Ban, ban, oscilante movemento das ondas do mar, ban, ban, monótono divertimento das augas do relax, Ofelia, nova raíña das fadas, estrea traxe, e no seu retiro obrigado é o mar a súa elección.

Ban, ban, non sabe se soña ou orbita, ban, ban; pode afogar se esquece quen é, pero …ban, ban, mécese ao son das ondas, ensoñando a purpúrea bágoa que non voltará a derramar.

Ban, ban…a luz que se filtra na auga non minte, a vida real segue a existir, ban, ban…a decisión está tomada, non será a raíña das fadas, ela de maior convertiráse en serea; e…ban, ban.

Suxestións XVI - As paciencias de Carlota - Adicado a Vanessa de Santiso

2008-02-21T10:18:00.003+01:00

Pouco a pouco Carlota foi minando no interior desa persoa, pouco a pouco foise introducindo na vida de Miguel.

Antes de coñecelo estaba perdida en historias que fuxían pronto, en homes que no fondo non lle interesaban.

Despois de tomar ese primeiro café, que se convertiu en dous, tres, e cando se fixo noite nunha copa e outra, soubo que agora todo podía ser diferente.

Como unha formiga, mantívose ligada á súa vida, estando presente, sen molestar, facendo o traballo a modo, pasiño a pasiño.

Co tempo a complicidade uníaos, Miguel foise rendindo e quíxoa, sen darse conta Carlota era súa, e el non a podía apartar do seu lado, descubriu que só podería ser nós, se era ela a que estaba ao seu lado.

Suxestións XV - Arcanos maiores - Adicado a Andrés

2008-02-12T21:14:00.001+01:00

Un Tolo enredoume nos seus lunáticos sentimentos
Como un Mago, sacou da chisteira do meu pubis un orgasmo intenso.
Eu, convertida na súa Sacerdotisa fixen un sacrificio, derramei pracer.
Co tempo, dixo, serás Emperatriz, e eu sucumbida dos seus soños, aceptei.
Pero, ¿precisará esta emperatriz un Emperador que a domine?
Tiña a resposta, pero quería que o Sumo Sacerdote respondese, estaba preparada para a súa misoxinia.
Sabía que o poder me pertencía, e que soa sería máis forte, Os Namorados protestaron, querían que a súa deusa Afrodita fose tamén a miña.
Descolgueime do Carro da tolemia, o sombreiro permanecería na miña cabeza.
A amiga dos pesadelos turbios, berrou ao chegar: Aquí está A Xustiza infinda.
Quixen que o tolo volvese, para que introducise o seu Ermitaño entre as miñas pernas, e desta vez a Roda da Fortuna parou na luxuria.
Coa Forza do meu bando, queimei os pesadelos das bruxas con pel de lagarto, a ponzoña da súa envexa evaporouse coa calor.
Como o Pendurado, vin, pero só por un segundo as cousas do revés, e dende alí chisqueille un ollo á Morte, ela, prometeu voltar.
Quíxena de pequena, pero ao crecer esquecinme de que a Tempranza e máis eu xogabamos xuntas ao tute.
Un Diaño prometeume un agasallo polo aniversario, e dende a Torre lanzoume a picardía que agora gasto.
As Estrelas non son máis que bolas de gas perdidas nun fondo negro, e a Lúa unha pedra que me estorba.
O arrogante Sol non me gusta máis, o día que morra, levará a toda a humanidade con el.

Cando chegue o Xuízo final, o meu Mundo non se molestará en arrepentirse, até daquela, eu serei a LUZ.

Suxestións XIV - Adicado a Zeltia -

2008-02-07T10:39:00.001+01:00

A cidade despertaba cando as buxías do meu engranaxe comezaron a moverse.
No momento no que ti marchabas, a zanfona do meu peito entoaba unha melodía triste, esta fora a nosa derradeira noite.
A última lúa levaba o noso nome.
Non chorei, non podía, a decisión fora miña, eu xa non agardaría máis por unha quimera, non seguiría a esperar a que as cousas cambiasen, eu cansei de perseguir a un home sen decisión, a un neno encantador, pero ao fin e ao cabo un neno.
Co ruído da porta ao pecharse, unha dor punzante atravesou todo o meu peito, a zanfona calou.

Respirei forte, e ao expulsar o aire saquei a inseguridade, e recuperei o meu corazón, para que poñelo á venda? se eu soíña o podo ir amañando pouco a pouco?

Suxerencias XIII - Breve relato dunha vida - Adicado a Dane

2008-02-01T10:06:00.000+01:00

1954, o ano no que nacín entrou a traballar na fábrica Valentina Tereshkova, quen me ía dicir a min, unha simple roda de camión, unha numeraria máis do país, unha mínima peza do engranaxe da grandiosa URSS, que no meu proceso de construción traballaría unha das que co tempo sería unha das heroínas nacionais.

Valentina entrou na miña matriz, a fábrica de neumáticos de Yaroslavl, con 17 anos, e axudou a construír o meu “ADN”, nove anos despois, Valentina, sería a piloto dunha das nosas naves espaciais, a "Vostok-6".

Eu tamén quixera ser astronauta, pero fun roda; servín ao meu país ata que a URRS se desmantelou, despois pasei a traballar para o capitalismo, idea que nun principio non che me chistou nadiña, eu, criada nas ideas comunistas... pero iso permitiume coñecer mundo, recorrín Europa, e coñecín moitos países.

Sen saber porqué o meu derradeiro dono deixoume nun desguace cerca de Burela, seguramente estaba demasiado vella, e aos vellos non nos quere ninguén, pouco despois fun esquecida na praia de Marosa, eu que vivín toda a vida pisando asfalto... dentro do que cabe non me importa morrer aquí, nun sitio tan fermoso, ao fin e ao cabo, no meu retiro teño unhas boas vistas.

Suxerencias XII - Carta para ti - Adicado a Vermella

2008-01-27T19:31:00.000+01:00

Coas túas ausencias fiquei fría de amor, afoguei en augas de soidade, que se tinxen pero non cambian cando estás ao meu lado.

Perdinme en días enteiros agardándote, e á túa chegada o primeiro que anuncias é que a despedida está pronta...o traballo, estás moi canso.

Eu tamén estou cansa, pero a min non mo preguntas, fago horas extras para estar libre para ti, e despois non me acariñas, non me falas, xa case non me bicas.

Nunca estou nos teus plans, dis que o futuro será para os dous, e que xuntos as cousas irán mellor, pero agora non fas nada para que ese futuro chegue.

Secuestrei a miña arte, hipotequeina para comprar un loft na túa alma, pero agora só me deixas utilizar a túa cama os venres de once a dúas.

Nas últimas catrocentas lúas estou a divagar nunha idea, estou pensando en poñer un anuncio nos clasificados: Véndese corazón feminino, idispensable firmar un pre-acordo, no que o novo dono se faga cargo dos gastos do seu mantemento e reconstrución, actualmente en estado de ruínas, pero asegúrase que con compañía e comprensión ha estar como novo en pouco tempo.

Suxerencias XI - Mergullada nunha estanteiría - Adicado a Dalaila.

2008-01-21T08:51:00.000+01:00

Aroa premeu unha misericordia, agachada tras fumes de inseguridade, e alí detrás agardábaa Paulo, secundándose na esperanza dun cambio positivo, para el Aroa sempre foi verde.

Nun instante a néboa esvaeceuse, e o vento arrastrou os bermes acesos de medo.

Non pretendía ser Fausto, pero para alonxarse do demo convertiu a súa vida nunha odisea, entón retratouse nun cadro onde nunca envexecía, inventou narracións extraordinarias nun reino de dragóns e ouro, e como nunha Irmandade de lenzos santos fixou os pilares da catedral do seu ego, buscou en sepia as raíces de si, con cabaleiros de luxuria que cercan as paixóns amarelas creu que era unha geisha.

Unida a el por lazos de mestres, soñou con Ispahán, envolvéndose nun círculo que pecharía a historia.

Nunha casa onde as doncelas durmen, fíxose a extranxeira da calor, a vida, unha celestina, enbarcouna nos idus de marzo, con Pedro Páramo como libro de cabeceira, e sen querer deu paus de cego xogando á mariola cos seus desexos.

Suxerencia X - Adicada a Suso Lista -

2008-01-17T11:49:00.000+01:00

Cando espertou as puntelas dos pesadelos caíanlle por todo o corpo en forma de pingas de súor.

Guerreou toda a noite contra mareas de vírgulas feitas de desterro. Coa saída do sol esqueceu todas as cóxegas mortas.

Ximeu, un orgasmo así, sen máis, debíalle lealtade aos seus instintos máis desenrolados, a Deusa Luxuria reclamaba o seu sacrificio...e a verdade non era un sacrificio tan malo de cumplir. A respiración acelerada era a súa oración, a súa penitencia, unha vez máis telo que facer soa.

Suxerencias IX - Unha Pastorela - adicado a Ben too shaved

2008-01-14T08:52:00.000+01:00

No seu corcel, Opel Tigra chamado,

chega o enxeñeiro á taberna sen un chavo.

Gastou en Lacost e nunha esencia cara

e sen selo parece rico ao entrar no Maicar.

Alí acércase a unha garota e dille,

- E logho ti, de quen ves sendo?

- Pregúntoche eu a ti que ves comendo?

A garota de Cuspedriños non acepta,

será de aldea pero máis que o enxeñeiro ten cabeza.

- Veña nena imos bailar,

home tan guapo coma min non o has atopar.

Ademais son de La Coruña,

e eso para ti debe ser novedá.

- O que si é novidade

é coñecer a un impresentable

Desilusionado e enfadado colle o corcel

e foxe da garota aldeá coa que non puido foder.

Suxerencias VIII - O doce levedar do carallo - Adicado a bentxoshey

2008-01-11T21:38:00.000+01:00

Pola vosa espada eu choro
Pois de satisfeita non me enche de todo.

Non sei como facer esta encomenda,
Coido vai ser o peor texto feito, terei que dar prenda.

Un encargo mal encarado,
Búsqueda do meu ridículo letrado.
Meu amigo, onde gardas o instrumento?
Pois non poderei tocar a frauta se non a vexo.

Non sei como facer esta encomenda,
Coido vai ser o peor texto feito, terei que dar prenda.

Suxerencias VII - Adicado a Ángeles Mallo -

2008-01-07T13:10:00.000+01:00

Cruza os cantos da inxenuidade
Pinta os beizos de amarelo hipocresía
Os mozos dos seus demos arríncanlle a mala envexa
e sen querer abre o meu sobre, o da fachenda.
Para non fuxir dos orballos
naufragou en mares descoñecidos,
en prosas de berces esquecidos,
nas tolemias dos nenos,
nas dornas cheas de faisáns que saben a dor.

Conta os anos do inferno
Proxecta os medos da infancia perdida
As mozas dos seus anxos devólvenlle a razón precisa
e húmida abre as pernas sen máis, ou non pode?
Porque non quere os ciumes
negouse a parir desgracias,
as armas de loito morreron,
as palabras con tino

son as mensaxeiras fértiles da luz ao final do tunel.

Suxerencias VI - Adicado a Antonio Olives -

2008-01-03T18:52:00.000+01:00

A loita comezou, os trobadores da súa vida onírica sempre lle cantaban a mesma imaxe: TI.

Berraba, pero por dentro.

Quería poñerche os cornos mentres a montabas, pretendía pensar noutro, para que por primeira vez un dos seus orgasmos non tivera o teu nome.

Plan frustrado, correuse, e só ti a podías facer temblar de pracer.

Que acontece?

Sería esto o que chaman amar?

Suxerencias V - Adicado ao Raposo -

2007-12-31T09:52:00.000+01:00

A esperanza rompéuseme por dentro, que sangrante e en anaquiños aínda me bule polo interior.

Pero eso é hoxe, pois sempre que caio levántome, non importa o que tarde en facelo, e mañán (e se non pasado), volverei a pintar os meus desexos de verde.

Algunhas veces pola miña casa cruza o xabreiro, e os demos petan para entrar, pero aínda con medo atranco a porta e pecho os ollos, pois o amencer terá que voltar, e eles asustados pola luz do meu sol... marcharán.

Suxerencias IV - Adicado a Apátrida -

2007-12-20T18:48:00.000+01:00

Desfíxose do resentimento para caer na tenrura, asoballou os rancores para entrar na vida en conxunto.

Dixo non a durmir soa, e afirmou a idea dunha cama dupla.
Cargouse da valor dos namorados para dicir quérote, esta vez sen mentir.

Cunha coroa de bicos, os abrazos seguían a ser importantes, últimamente os seus labios só sabían a algodón de azucre.

Algún día a doce remataría, pero as manchas de caramelo, nunca sairían do mantel do seu recordo.

Suxerencias III - Folla escríbese con C - Adicado e adobado cun bico para Chousa da Alcandra.

2007-12-18T20:31:00.000+01:00

Costume de folla, caer algún día.

Costume de Aroa, folla-r mentras poida.

Cardume de desexos.

Conxura de orgasmos.

Ciumes de quen durme quente de cabalgar.
Cuncas de viño por engulir, nos doces
Cestos do fluxo vaxinal.

Coitados os que non senten o doce pracer do sexo sen remuneración,
para eles será o ceo da apatía.

Suxerencias II - Técola, ou as soidades de Carlota - Adiacado a Sao.

2007-12-15T10:41:00.000+01:00

Unha Escarlata á galega co ímpetu da personaxe tirou o decorado ao saír de escena.
A nena recibiu unha obación, e mentres camiñaba entre o público ao son dos aplausos esqueceu que realmente ela non era Técola.
E pasou toda a adolescencia interpretando un papel sen sabelo, queimando páxinas dun guión realista.
Namorada das letras non conseguiu apartar a soidade do seu carón.
Aos vinte e seis anos, ao ler a palabra fin das súas realidades ficcionais, lembrou quen era, ela, Carlota, unha descoñecida; un enxendro dramático morto, unha muller xa sen guión.
Núa de sensacións propias este é o seu inicio, aquí comezan os adeuses, as dores e as crises de Carlota, perdida esperimentou sentimentos propios e alleos, perdida, aínda está a buscar o seu sitio.