Pensamentos sulfúricos de tranquilidade.
O nacemento-morte do non ter que facer.
Devagar entre té e risos.
Adúltera ou adulta....ás veces non sei que é peor.
Soa, coa brisa por vestido e o recordo dos seus ollos como almofada.
Presentín a tempestade, e para recargarme de calma inventei unha praia perfecta, inabilitei
unha dor naquel doce atardecer que nunca tiven.
lunes 13 de julio de 2009
Suxestión XI - Un recordo, unha quimera, unha mentira doce - Adicado a São
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
.jpg)
10 comentarios:
Primeiro agradecervos o voso interese e ánimos cando estaba enferma...si, xa estou mellor.
A aportación de sao foi a fotografía....volvo a non recordar como se poñía o til de nasalidade...pero como vermella mo ensinou unha vez vou buscar entre os correos e despois cámbioo.
beijos
Mentras ti agardas polo signo transcriptivo da nasalidade eu déixome balancear na mistura de ledicas que recolles neste "pensamento sulfúrico" e mándoche bicos nas mãos ata que se tercie o intre de bicarche as meixelas!
(E mentras eu te bico, que vermella nos diga como raio se escribía aquel signo da nasalidade...jajajaja)
Fico com a dicotomia entre adulta e adúltera. O segundo nom é tam malo, nem sequer estou seguro de se é mao. O segundo é terrível.
Umha aperta irmandinha
A brisa é un dos mellores vestidos que se pode por.
Apertas.
Canto botei en falta a túa escritura Conxurada, alédame de verdade que xa esteas mellor.
Bicos reconfortantes.
Fico muito contente por já estares recuperada e bem orgulhosa de teres enriquecido a foto que tirei em Palma de Maiorca com um texto de qualidade , como é teu hábito.
Unha aperta.
Ah, passei a seguir-te.
Chousa da Alcandra, atopei o til
!!!!! jejeje....xa estou ben...así que os bicos xa poden ir nas meixelas sen medo a enfermarte a ti tamén.
O Garcia do Outeiro, supoño que o terríbel será o primeiro...(polo menos para min si)...o segundo....nin malo nin bo...depende do dano que fagas ou che fagan.
Raposo, cando fai bo tempo...digamos uns 24 graos.
SoO*, eu tamén vos extrañei a todos...
São, obrigadísima e moi feliz de que che gustase.
beijinhos
Delicioso, inteligente, sensivel e belo seu espaço... tens uma alma poetica e sonhadora... parabens.. um beijo com meu carinho...
quería ter un vestido feito somentes de brisa,
neste momento, coa calor que teño,pareceme algo delicioso a idea de estar espida,notando a caricia de un airiño fresco na pel...
tes moi boas ideas visuais.
Jocendir Camargo, obrigadísima.
Zeltia, obrigada contigo tamén.
beijinhos.
Publicar un comentario en la entrada