Calmamente tras cinco lúas de insomnio chegou o cerne da transparencia.
Lúcida pero subxugada pola noite, atravesou a porta espida, camiño da fraga.
A terra húmida metíaselle entre as dedas dos pés, e unha multitude de vagalumes recibírona entusiasmados.
Presa da máxia dos carballos vellos bailou ata que o frío se converteu nunha pobre mentira.
Lúcida pero subxugada pola noite, atravesou a porta espida, camiño da fraga.
A terra húmida metíaselle entre as dedas dos pés, e unha multitude de vagalumes recibírona entusiasmados.
Presa da máxia dos carballos vellos bailou ata que o frío se converteu nunha pobre mentira.
O amencer chegou pronto e ela, vencida polos moralismos, correu para a vestirse.
Co tempo olvidou esa noite, deixouna gardada no saco da imaxinación, pero os trasnos que con ela riron esa noite, séguena agardando para que se convirta na súa raíña.
19 comentarios:
Fermosísimo e encantado.
Xa vexo que empezaches xusto cando dixeches...
para algunhas persoas é facil deixar sonos voar coma globos, o que lles resulta dificil é darlles forma con palabras, pero tí parece que podes facer as duas cousas e que xa non se saiba se son sonos ou verdades.
Verdadeiramente fermoso o texto que me adicas conxurada,
Eu si que quedei SUBXUGADA coas túas palabras. Grazas.
Unha aperta.
silvana, obrigada.
zeltia, gústame cumprir o que prometo.
rifo i de zeuquirne, obrigada, pero todo o mérito é teu, que me mandaches as palabra inspiradora.
P.D: xa teño feitos tres textos máis, e hoxe ando ás voltas co cuarto; o sábado colgarei o seguinte, o de sao.
Bicos para as tres...GUAPAS!!!!!!
Fas moi ben adiantando os "deberes" que che puxemos.
Como Rifo I de Z. enviou a sua proposta ó mail non sabemos cal era. Teremos que intuila no texto.
Estou aguzando os miolos para leer o da palabra por min suxerida.
Bicos para as catro
Certamente fermosa, maxica cos vagalumes é os trasnos que riron na noite.
Un saúdo
Eso si que é un fermoso regalo de nadal
Tras cinco lúas de insomnio chegou o cerne da transparencia..........
ben bonito e máxico aclarar as dudas ca terra para que o frío limpe todo.
saúdos e espero..........
chousa da alcandra, si o outro día estiven produtiva, pero hoxe, aínda que teño tempo non teño demasiadas gañas de porme a escribir, a ver se mañán cambia a cousa.
A palabra de rifo i de zeuquirne foi SUBXUGAR.
apátrida, obrigada, a ver se o resto tamén vos gustan.
a lareira de santiso, é o mellor regalo que podo facer, pois non é por convencionalismos.
vermella, pois si, vas ter que esperar, que aínda quedan uns cantos.
Biquiños a todos, e antes de marchar de traballos forzados nos convites de nadal conto con colgar tres textos máis: un o sábado, outro o mércores e outro o venres...antes de marchar.
Pois a min tamén me gusta, que queredes que vos diga, ainda que non me chames guapa. Bicazos
suso lista, obrigada, a ti non te chamo guapa, chámote directamente TIO BUENO, jeje. Un bicazo enorme para ti.
Os moralismos sempre vencem...
Tudo de bom !
Co este posteo fixeches unha amiga para sempre.
A imaxe é preciosa tamén.
Un saúdo antes das vacacións.
A conxurada, tíñate olvidada, pero dende o traballo a Deputacion non me deixa abrir o teu blog (ignoro que ven eles de "malo" nel, pero son así de caprichosos) e na casa como poucas veces os miro....Prometo visitarte máis a menudo. Por certo, bonito relato.
sao, non sempre, aínda existen reveldes no mundo, jeje, xa me dirás que che parece o texto coa túa palabra.
paideleo, obrigada...o das vacacións para min son unha tortura, (só as de nadal...as outras disfrútoas ben, jeje).
veca, non te preocupes, o que pasa co da Deputación é que teñen a mirada sucia, jeje.
Moi bo e poetico o texto.
pau, obrigada, e beijinhos.
Magnifico, grande e maravilhoso
Dalaila, obrigada, subíchesme as cores.
Un bico para ti
Publicar un comentario en la entrada