Suxestión XVII - Adicada a Xan

Nun corredor morto de viaxes xa feitas Mela esqueceu.
Os siloxismos de verdade creados na súa xuventude foron desmitificados pola hipocresía.
Naceu unha e outra vez, e en todas as súas vidas cometeu o mesmo erro: querer voar.
Padece sempre as mesmas críticas, pero delas sempre sae combatente.
Nun momento do percorrido un espectro caricaturesco, un prototipo inútil da decadencia aparece vestido de heroe. Mela cúspelle. Ela só busca deuses.

Dóese por dentro e enlaza verbas de papel, tizas de cores e soños innecesarios. Só dese xeito é que de se levantar polas mañás.

Suxestión XVI - As marabillas fuxitivas - Para Noa da Tolemia

Desta vez estou tan triste que non me sae, non son capaz de compoñer un texto coa palabra marabilla.

Por dentro escoito
pero entre o murmurio só se ule dor.

Como empregar unha palabra con connotacións tan positivas cando para min é de noite todo o tempo?

Masacre das súas tropas no meu corazón.
Terribelmente pastelosa
ansiosamente busco a miña vida real en filme rosa ledicia.

Marabilla, marabilla, marabilla... noxo da xente enamorada. Non, non quere,(Noa perdóasme? pero hoxe as miñas letras só poden ser amargas).

Abro o armario e non atopo ningún vestido de luto.
Badaladas a morto pola miña cegueira.
Campás de voda pola dignidade recuperada.

Doe, a reconstrución custarame sangue de alma. Pero co tempo recordarei a calma e o sorriso, e poderei escribir para ti, (a miña Noa en verde e lila), uns versos fermosos onde a luz poida ser brillante, e onde a marabilla volva a ser marabilla.

Suxestión XV - Adicado a Suso Lista

Insensíbel ás miñas dores de inseguridade.

Inseguridade provocada polos teus enganos inxenuos.

Inxenuos bicos de principiantes dúos.

Dúos que constantemente son tríos.

Tríos supurados de rancor.

Rancor de non poder ser unha razón de nós.

Nós. Ti. Eu. Manchados pola desconfianza.

Desconfianza cega.

Cega de ti por derradeira vez.

O amor fúchelo destruíndo ti:

Atentado tras atentado contra a miña dignidade.

Sei que prometín colgar un texto onte....pero aínda non fun capaz de facelo, e dentro nun par de horas marcho, esta vez si, de vacacións. Pero o luns 28 voltarei, e espero con forzas renovadas e con mellor ánimo.

Suxestión XIV - Trechos roubados do diario de Carmela - Adicado a Vermella

Quen non a coñece afirma: de carácter lábil. Pero é a liberdade, a pesares de todo, quen a guía.

Do seu diario roubei unhas liñas:

Non entenden que non fago mal a ninguén e se nalgún momento firo ... é a min mesma.

Nunca pretendín seguir máis convencionalismos que os meus, nunca interferín nas eleccións persoais dos demais.

Crecín trenzada con fíos de responsabilidade e madurez, o sentimento de culpa berraba cada vez que os meus labios sorrían.

Pero dende nena a miña meta era o pracer. Sentimento agridoce desfrutado dende as cousas mínimas, recreación no gusto do leite frito ou no éxtases dun orgasmo ... despois sentimento de culpa. Non polo feito senón pola responsabilidade do que se deixa de facer. Presión externa inútil, pero aínda con dor sempre fixen o que me pareceu.

Culpabilidade por ser feliz.

Eu: unha hedonista complicada. Eu na busca constante do pracer sen dor.

Suxestión XIII - Miscelánea e un mapa - Adicado a Anónimo.

O medo é muller (por que dá medo e non sabes porqué). Anónimo

Muller: 1.Individuo do sexo feminino da especie humana. // 2. Persoa adulta do sexo feminino, que xa chegou á pubertade. // 3. Muller casada, esposa, dona.

Medo: 1.Estado de ánimo de quen ve ou intúe un perigo, real ou imaxinario. 2. Temor a que se produza algo que non se desexa. Gran Diccionario Xerais.

Creo que tamén se ten medo ao que non se coñece ou entende. E a muller segue a ser unha grande descoñecida. Pero non gosto moito de facer xeneralizacións, ademais a única muller que coñezo ben son eu:

Lonxe das miñas palabras, cerca do corazón. Detrás da nada, na máis escura noite escóndese a miña verdade.

O único xeito de atopar o meu ser é seguir o camiño dunha estrela sen rumbo fixo.

Cando chegue ao seu destino busca a fonte de inspiración de todos os poetas. Alí pregunta pola maxia e resolve o enigma da tristeza, a resposta indicará por onde seguir. No traxecto fíxate ben para poder atopar a Filosofía. Despois seguindo o camiño das letras terás que atravesar o misterio; e tras do infinito....

Alí, nese lugar está o meu verdadeiro eu. No medio da vexetación a miña alma núa, sen adornos, sen máscaras.

Ten coidado, seguramente non é o que esperabas.

Suxestión XII - Cravo, canela e almiscre - Adicado a Rui

Almiscre e area.
A paisaxe das dores presa dos teus adeuses.
Soidade a dous nunha tormenta do deserto,
ti e máis eu
dúbidas do tempo.

Unha viaxe,
un regreso nostálxico para sempre.

Especias,
cravo e canela no recordo,
ti, fuxida dos meus pensamentos.
Non quero máis melancolía dos teus bicos.
Só os latexos daquela viaxe,
só as pegadas daquelas rúas de area e cal.