Cargada de sensacións diverxentes e sentimentos promiscuos, fuxida da realidade, buscando un nunca máis por sempre.
As teas dos meus cortantes arádnidos míntenme dicindo que todo vai ben.
Noxo de pesadelos en realidades conversos, o medo abacélame, como pranta con talo débil, fixando en min as raíces da desconfianza.
Cunchas, mares e berros, doces urdimbres de múltiples sensacións por vivir.
Cantos de serea infinda, eu son esa serea, e só quero que Ulises naufrague no océano das miñas perturbadas tristezas.
É a hora de facer testamento, é a hora de deixar un herdo, mais non son eu boa conselleira, son A Conxurada dos Desexos, e digo Ola a quén se preste a ler.



Nota: Esta foi a primeira entrada deste blogue, pois onte A Conxura dos Desexos cumpliu un ano.

Prenda - Aleda IV - Adicado a Chousa da Alcandra

Saíron do coche, Adela axeitou a roupa e pediu unha botella, ¿cal?, non importaba, só quero beber. Tomou un longo grolo de ron.

Subiron ao dúplex, ela puxo música e comezaron a beber, os tres, o rapaz case non falaba, pero en cambio non se separaba de Adela, non deixaba de tocala. O outro limitouse a contemplar a escea sentado nun sofá.

Imaxinouse o que ía acontecer, pensou en como a penetrarían, un detrás do outro, ¿e porqué non?, os dous á vez.

Bebeu e bebeu, quitou toda a roupa, bailou, e despois... só o chan, despois diso... nada, espertar no medio deses dous homes, núa.

Percorreu a cidade coma unha sonámbula, case sen pensar.

Ao anoitecer decidiu volver á casa, esa noite non iría de caza, encerraríase e durmiría, tentando ter lindos soños, de fadas e príncipes honrados, e cando saíse o sol non comtería máis erros.

Xa no piso descubriu a habitación limpa, a cama feita e unha nota enriba dela:

"Gustaríame volver a verte, pero nun sitio tranquilo, para tomar café, té ou o que quieras.
Un bico, Miguel (676 .. .. ..)"

Miguel, chamábase Miguel.

FIN

Prenda - Adela III - Adicado a Chousa da Alcandra

Montaron nun Mercedes, el tocáballe as pernas, subindo entre elas. Decidiron desviarse un pouco para coller bebidas nun vinte e catro horas que estaba na periferia. Tras coller o necesario metéronse pola autovía, polo arcén camiñaba o louriño facendo dedo.

Adela mandou parar ao condutor e baixou a xanela:
- Ola corazón, achegámoste ao centro pero só se te unes a unha festa privada na miña casa.

Dubidou, pero finalmente entro no coche. Adela sentouse co mociño, atrás, e deulle a dirección ao condutor, este asentiu e colocou o espello, quería ver o que pasaba na parte de atrás.
O rapaz respiraba moi a présa, nervioso, ela bicouno con intensidade, el aínda que sorprendido respondeu. Adela subiuselle enriba. Movíase, provocandoo, e pouco a pouco foi notando como algo medraba entre as súas pernas. O rapaz estaba moi excitado, e con medo púxolle as mans nas náguedas.

Ela non o vía, pero sabía que estaba a ser observada dende adiante, incluso chegou a pensar que poderían ter un accidente, pero a idea fuxiu pronto e volveu a sentir o pene do adolescente, (dezaoito anos, non máis), o que provocou que se escitase, comezando a sentir humidade, como o seu fluxo mollaba o seu pequenísimo tanga; a el o pantalón íalle rebentar.

Desabotoou a camisa e púxolle os seus peitos na cara, nun acto reflexo o rapaz soltou as náguedas e agarrou as náguedas con suavidade, baixou o sontén e mordisqueoulle os pezóns, ela tremeu de pracer. Xa non aguantaba máis, baixoulle a cremalleira, apartou un pouco o tanga e deixouse caer con forza, el xadeou cunha mestura de sorpresa, dor e pracer, cabalgouno con furia, clavándolle as unllas na caluga.

Cando se deu conta xa estaban aparcados en fronte da súa casa.

CONTINUARÁ....

Prenda - Adela II - Adicado a Chousa da Alcandra

Á fotocopia de Pedro coñeceuno nun dos antros da cidade, un deses sitios que abre cando todo pecha, un lugar de encontro para borrachos, ionquis e xente como Adela, que non sabe cara onde camiña.
Extrañouse ao ver a un home tan ben vestido nun lugar tan cutre. Pegouse a el cun tonteo patético, máis propio dunha puta barata que dunha señora de coarenta anos largos e clase social alta. Ela refregaba o seu cu contra a entreperna del, como unha gata en celo. El apretouna contra de si, e díxolle que era moi linda, pero que alí había moita xente.

Adela preguntoulle se tiña coche, e ante a resposta afirmativa, díxolle que entón, marchaban para a súa casa.

Ao saír do bar el aconchegouna contra unha parede, apalpándolle os peitos con forza, case con violencia, mentres a bicaba obsesivamente, ela empuxouno a unha rúa estreita, cunha soa luz, palpexante e roxa. Alí axeonllouse, desabotoou o pantalón e meteu o falo na boca. Disfrutaba facendo sexo oral, a textura do glande, ese sabor agridoce, a sensación de poder na boca.

Entretíase xogando coa cabeza, primeiro lambendo coqueta, logo subcionando, rozandoo cos dentes. El bafexaba baixo entrecortadamente, nese intre e só por un segundo pensou ¿como se chamará? , e seguiu a subir e a baixar rápido, despois lento, movendo moito a lingua.

Entón el apartouna, Non podo máis, e masturbouse moi depresa até correrse na rúa. Moi considerado, os homes cos que agora se deitaba nunca avisaban, para eles só era unha puta gratis; corríanselle na boca e a ela dábanlle arcadas.

CONTINUARÁ...

Prenda - Aleda I - Adicado a Chousa da Alcandra

Cando abriu os ollos había dous homes na súa cama, un deles parecíase demasiado ao seu irmán; entradas prominentes, cabelo aneboado, patas de galo, beizos de muller...
Un calco de Pedro, ese irmán desexado, co que mantiña unha relación enfermiza, unha humillación mutua, o desprezo levado aos límites.

O outro acompañante era un meniño louro, imberbe, debía ser máis novo que o seu propio fillo, e moi delgado, eso si, Isaac parecía máis home, era moi moreno, ollos améndoa, sacárao todo do seu pai.

Botou unha ollada ao redor: varias botellas ciscadas, o cava sen abrir, as demais valeiras, dúas de whisky e unha de ron. Tamén había latas de Estrella diseminadas.
Náuseas, correou ao baño e vomitou.
Meteuse na ducha, púxo as primeiras prendas que atopou, escribiu unha nota o máis rápido que puido e fuxiu.

Na nota foi meridianamente clara, tiñan que marchar da súa casa, canto máis axiña mellor. Ela faría o posíbel por chegar de noite, pero non quería confusións; tampouco quería estar cando despertasen, xa tiveran intimidade de abondo, nada de explicacións nin de segundas citas. Se algunha vez se cruzaba con eles finxiría non lembrarse, e quizais fose certo. Ultimamente xamais durmía soa e nunca deixaba que o mesmo home se quedase dúas noites seguidas na súa cama.

Camiñando pola rúa tratou de lembrar ¿onde os coñecera? ¿onde os coñecera? ¡Xa!


CONTINUARÁ...

Suxestións XXI - Adicado a Marinha do Allegue

As lágrimas eran pérolas, unha salvia de sensualidade deslizábase polo seu rostro.
Aroa desprendía un cheiro intenso a necesidade.
Paulo inmobilizouna co seu propio peso, só deixando o espazo xusto para meter a súa man na vulva de Aroa.
Formigas no clítorix, un sentimente, un pensamento, ¡quéroo!. Paulo deixa de mover os seus dedos.
Xadeando. Ela susurra...¡máis!
O seu tacto, suado, fixo unha mestura de fluídos, el e máis ela, ela e máis el, dous de día, un de noite.

Suxestións XX - Ensaio dun proceso alleo - Adicado a Pau

Tintileo, a rapidez dun sábado, a preguiza dunha vida mellor.
Entre os neóns da noite, a úvula fíxose no, un crash abaneou o seu desexo.
Unha xanela coa luz acesa amosa que hai xente, que o mundo xiraría igual aínda que nós, a xeración perdida en tom raider e videos de móbil, desaparecese.
Non cremos nunha vida mellor, témola. Non loitamos, só empregamos a violencia para demostrar que podemos e faremos o que queiramos.
A felicidade, un concepto que só se entende tras tres cristais que ulen a vodka e red bull.

(O cambio), a pausa no decorrer da movida, a frustración, e mañán que?
Un novo proceso comeza, a perda dun, dous, tres, catro amigos, coñecidos ou parentes, todos eles detrás dun coche, detrás dos mesmos psicotrópicos.

E entón a redención, parte da Xeración perdida levántase coa idea de atoparse.